انتهای دالانهای تاریک روز ، به تو میرسند ،
جایی که نامی از تو هست ، رگه های باریک نور ، راه خویش را از اعماق می یابند به بستر زندگی .
باران اگر بودم ، تمام روز می باریدم برایت
دشت اگر بودم ، سبز میشدم در زیر پایت
چشمه اگر بودم ، میجوشیدم میان دستهایت ....
غرش ابر اگر بودم ، برای تو ، آبی آسمان اگر بودم برای تو ...
عطر شب بویی در حیاط برای تو .....
اگر تنها نامم را میدانستی ، اگر نامت را می دانستم.
ای شکوه صبحگاهی ،
روشنایی روزم ، پس از تیرگی شب های طولانی
خنکای چشمه ای را مانندی ،
در دل کوههای زاگرس ، یار درخت بلوطی تنها مانده در سراشیبی کوه، چشم انتظار مسافر .
بهار نارنجی شناور بر فنجان سفالی چای،
یادآور آمدن مسافری شاید، یا طالعی خوش برای امروز
چه طالعی خوشتر از بودنت ، در دنیای تیره امروز ،
فانوس من !
صبح بر تو زیبا باد .
حتّی قطرهی اشکی هم نریخت زن
یکراست رفت سراغ بند رخت
و ژاکتش را برداشت
و رفت
انگار دست دراز کرده باشد
و ماه را
از آسمان تابستان
برداشته باشد
مرد باورش نمیشد
چشم روی هم نگذاشت آنشب
و فرداشب و فردای فرداشب هم
دوهفته گذشت و ماه برگشت
و مرد تازه فهمید زن برنمیگردد
از جا بلند شد
در آینه خودش را دید
انگار از پنجرهای نیمباز
آسمان بیماه را دیده باشد
بعد
یادش آمد که زن
ژاکتش را برده است
#یانیس_ریتسوس
هدیه تولدت ، به مانند همگان ، پیچیده نیست در جعبه ای رنگارنگ ، در برگه های زرورق ، در بسته های رنگ رنگ .
هدیه تو ، همین کلمات ساده من است ،
تنها ارمغان زندگیم برای تو .
آنچه که دارم ، آنچه که میتوانم ببخشم بر تو ، قلبم ، روحم و واژگانم را .
دستانم خالیست از عطر زندگانی تو ، چشمانم خالیست از نور دیدگان تو ، تنها یادیست فروزان در قلب ، فانوسی روشن در تیرگی عمر که خاموشی ندارد مگر به مرگ .
زادروزت را تنها با همین کلمات متبرک میکنم :
دوستت دارم تنهاترین یار .
بیدار میشوی
به خودت صبح بخیر میگویی
برای خودت چای میریزی
تکیه میدهی به خودت
و فکر میکنی
دلت برای چه کسی باید تنگ میشده است؟
و چرا هیچکس
آنقدرها که باید خوب نبود
که این صبح بی او
از گلوی آدم پایین نرود؟!
#رویا_شاه_حسین_زاده
«دشمن شادمان بسیارند
دوستی غمگسار بایستی.»
•مولانا | دیوان شمس
............
گفتا که دلت کجاست
گفتم:بر او
پرسید که او کجاست؟
گفتم: بر دل
ابوسعید ابوالخیر
مرد بالای سرش ایستاده است . زن سرش را بالا نمی آورد ، نمیداند چرا ، شاید میترسد چیزی بگوید و باز سکوت مرد ، غرورش را بشکند. دارد چیزی مینویسد ، متنی چیزی انگار ، حرکت بی اختیار قلم روی کاغذ یا شاید راهی برای غلبه بر هیجانی درونی .
مرد ناگهان سرش را پایین میآورد، دهانش کنار صورت زن است و زن میتواند صدای نفسهای او را بشنود که آهسته از او میپرسد :دلتنگی ؟
قلم از دست زن میافتد ، سکوت مرد شکسته شده ، اینبار زن قادر به حرف زدن نیست ، دهانش قفل شده است اما قلبش به مانند کبوتری که در انتظار پرواز مانده است و با اولین باز شدن قفس بال میگشاید ، تند میزند ، صدای قلبش تمام سرش را پر میکند ، اما تنها میتواند سرش را تکان بدهد و.....
بیدار میشود.شب ، این شب پوشاننده مهربان که تسلی بخش است و تاریک ، او را دوباره پناه میدهد در سکوت و آغوش خویش .
بخواب ای تنهایی معصوم ، آرام گیر ای قلب پرتپش، شب زمان رهایی است ، آرام گیر ای زن گم شده در رویا، خانه تو همین جاست ، در آغوش تاریکی ، آرام گیر.
معشوق من ، انسانی است که کلماتش را
هر روز میکارد در گلدانی ، تا نشکند سکوتش را
و دوست داشتنش را ، جرعه جرعه مینوشد در فنجان قهوه صبحش در تنهایی پر هیاهویش.
چنین با لبهای به هم دوخته ، چشمهای خاموش و صورتی رنگ پریده ، چندان نمیماند به آن شاهزاده افسانه ای بلند بالای افسونگر ،
اما
نیمه دیگری است از دوست داشتنی خاموش در جهانی اینچنین سرد و تاریک ،
وقتی که دل بسته ای تنها به خزش کوچک ریشه ای باریک ، در دل خاکی سیاه به جستجوی نور.
او زیباست. مثل شعرهایی که نگفتهام، مثل فیلمنامهی بعدیم، مثل داستان کوتاهی که قرار است آخر مرداد برای دوستانم بخوانم اما نمینویسم، مثل برف روی شاخهی درختان سبز کوهستان، و مثل خوشحالی بعد از گل آقای روبرتو باجو. او زیباست، و این چیزی نیست که من، لااقل امشب، از پس گفتنش بربیایم.
وقتی به او فکر میکنم، رنگی گرم به نقاشیای که بلد نیستم بکشم اضافه میشود، و در فیلمی که جرات ندارم بسازم یک پلان محشر خلق میشود. یک صحنهی کوتاه و عالی: زنی آهسته موهایش را پشت گوش میبرد و میخندد. و در موسیقی موردعلاقهام، یک نت کوتاه دوبار یا صدبار تکرار میشود.
او مرا نمیخواهد، یا نمیداند میتواند مرا بخواهد، یا مرا نمیشناسد، یا احتمال نمیدهد وقتی به گربههای حیاط غذا میدهم دلم میخواهد او، فقط او اینجا باشد و به شکم بچه گربهی طوسی تپل نگاه کند. نمیداند چقدر برای نوشتن از او کلمه کنار میگذارم، و باز ترجیح میدهم برایش ننویسم ای زن که ترکیب پیراهن سفیدم با تن خوشرنگت برای نجات هردوی ما کافی است، مرا ماهی کوچک برکهی بدنت کن. از کجا اصلا باید بفهمد وقتی نمینویسم، دارم دربارهی او مینویسم؟
میتوانم ادامه بدهم و او را به ستارههای آسمان شب کوه، به اولین شکوفهی باغ سیب، به پلان اول فیلمهای کوروساوا، به وداع با آلدو در ریگ روان، به رقص دست کلهر روی کمانچه در دقیقه پنجم قطعه شهر خاموش، به بوی گردن نوزاد، به لحظهی آزادی نیلوفر و الهه، به هزار زیبایی دیگر تشبیه کنم. به پاسهای تونی کروس. به دریبلهای مسی. به قهرمانی پرسپولیس. اما باز هم فایدهای ندارد. او نمیداند، و من برای ساختن روزی که بفهمد به اندازه کافی قوی نیستم.
او زیباست. و میتوانم نگاهش کنم و دوباره خداپرست شوم اگر بخواهد خدایش را بپرستم. و میتوانم ببوسمش و از تصور مرگ در گردنهی بین پلنگچال و ایستگاه پنج دست بردارم. و میتوانم لمسش کنم و دیگر از دستهایم عصبانی نباشم. اما نوشتن زیبایی، ربطی به تصاحب زیبایی ندارد. و نویسندهها، برای همین است که معمولا زود میمیرند.
ای تن متبرک، ای تنپوش برازندهی من، کسی که تو را پوشیده به اندازه من دوستت ندارد، و این اندوهی است که پیرم میکند. کاش دوباره در دنیایی دیگر ببینمت، جایی که شهامت کنم تو را به تماشای زخمهایم ببرم.
همین.
#حمیدسلیمی
@hamid_salimi59
تو تبعید گاه منی
با من مهربان باش
چرا خانه هایت خیابان هایت به خانهء من پشت کرده اند
چرا میوه هایت و رهگذرانت از من دوری می کنند
و تو نان شب مانده به من می بخشی .
با من مهربان باش
همچون تبعید گاه زمین
که تو را در خود جای داده
و دریا ها و آسمان و نسیم را به تو رایگان می بخشد .
محمد شمس لنگرودی
رقص با گذرنامه جعلی. ۲۸
