ماه میگوید : امشب چرا تماشایم نمیکنی ، مگر از زیبایی من کاسته شده ؟
دختر آه میکشد و میگوید : تو هنوز مثل تمام ابدیت ، زیبایی ، چشمان من دیگر کم سو شده،
ماه میگوید : چه کمکی برایت میتوانم انجام دهم ؟
دختر میگوید :هیچ ، سوی چشمانم دیگر برنمیگردد ، اما تو همیشه در خاطرات من ، پرنور و زیبایی.
ماه در سکوت تماشایش میکند ، اکنون که دختر نمیتواند او را ببیند ، دیگر پیمان ماه است که هر شب دختر را تماشا کند ، این است معنی عشق .
دیگر کوچه ای نیست که چشم انتظارت باشم در انتهایش
یا جاده ای ، یا حتی کوره راهی ،
تمام راههای نرفته تو را من چشم انتظارم ،
تمام کوچه های قدم نزده ات را ،
تمام لحظه های نبودنت را ،
تمام لبخندهای ندیده ات را
و حتی تمام لذت های نداشته ات را ،
تمام جهان را
من چشم انتظارم،
نمیبینی مرا ،
نگاه کن ،
نفس بکش ،
من ،
ذره ذره ،
در انتظار تو ، جاری ام در این نسیم خنکی که میوزد میان دستهایت ،
مرا نفس بکش .
چه نام داری تو ؟
عاشق ؟
معشوق؟
گمنام ؟
چه نام داری
هنگامی که چون
غریبهای
در سرای خاطره ها ، قدم میزنی
و نیشخند زنان
مینگری مرا که زانو زده
در محراب عشق ،
رستگاری را
آرزومندم ،
دگر نمیدانم
تو را چگونه بخوانم
ای جان محزون !
اگر شما جز آن دسته خوانندگانی هستید که دو کتاب سمفونی مردگان و صد سال تنهایی را در کتابخانه تان دارید و از فضاهای سورئال ، لذت میبرید ، از خواندن کتاب "راهنمای مردن با گیاهان دارویی "اولین رمان خانم عطیه عطارزاده ، لذت خواهید برد ، کتاب که با توصیف تعدادی از گیاهان دارویی ، همراه است ،زندگی دختری نابینا است که در پنج سالگی بوسیله تماس گیاهی با چشمانش ، نابینا شده است ، مادری دارد که عاشق کتاب و خواندن است و طرفدار سرسخت طب ابوعلی سینا است و تمام آن روشهای دارویی رو به دخترش هم آموزش میدهد ، راوی کتاب ، این دختر نابینا است که حتی نامی نیز ندارد، مادرش پماد و ضماد و کرم گیاهی میسازد در یک زیر زمین نمور و دختر کمک اش میکند ، مردی از فامیل های مادرش ، هر هفته می آید و داروها را برای فروش میبرد ، آنها در دنیای کوچک خود تنها هستند ، تا دختر در آرامش و سکوت خانه ، به تقویت حسهای دیگر بپردازد ، آنقدر که با دست زدن به گلهای باغچه میداند که چند روز از آبیاری آنها گذشته است و ....
داستان با توصیف فضاهای خانه و دنیای پیرامون یک نابینا ، ناگهان دچار چالش میشود ، دختر با مادرش به مراسم ختم پدر بزرگش میرود ، ناگهان صدای آدمهای اطراف ، صدای وسیله ای به نام رادیو ، صدای اطرافیان ، .... دنیایی جدید را به دختر نشان میدهد ، دنیای خانه ، دنیای کتابهای مادر ، زیرزمین ، همه کوچک و کوچک میشوند ، چون زندان ، دختر میخواهد مادر را ترک کند ، مادر اما تجربه های سختی داشته است و میخواهد از او محافظت کند ، دختر را به ماندن در دنیای خیال تشویق میکند ، با مریض شدن تدریجی مادر ، دختر در دنیای خیال خود با بوعلی و کتابهای شفابخش و صدای رادیو غرق میشود. آنچنان که نفرت و عشق از مادر در او گره میخورد و فضاهای خشونت باری خلق میشود ، در ذهن دختر گفتگوهای فلسفی زیادی شکل میگیرد و ... فضاهای پایانی داستان ، عجیب و خوفناک میشود ، و شاید به مذاق خواننده حساس ، چندان جالب نباشد ، اما آنها که عاشق فضاهای مبهم و پیچیده و ایهام دار هستند و به دنبال تجربه های جدید در فضای ادبیات ایران هستند ، تجربه ای جالب را با کتاب ، تمام خواهند کرد .
ای زنی که پیراهن بلندت را با
خاکستر عشقی خاموش
رنگ میزنی !
درهای بهشت موعودت
بر چارچوب خویش
نمیچرخند دیگر ،
بر مزار این عشق ،
واپسین سوگواری ات را ،
ضجه های ممتد و بلندت را ،
فریاد بزن ،
فرا رسیده اینک
زمان رهسپاری ،
پیراهن آفتاب
برازنده توست .
" کتابفروشی کوچک بروکن ویل " نوشته کاتارینا بیوالد ، ترجمه خانم لیلا کرد ، داستان زندگی دختری است به نام سارا که در سوئد ، در یک کتابفروشی کار میکند ، او از طریق یک سایت خرید آنلاین کتابهای دست دوم ،با ایمی آشنا میشود که در آمریکا ایالت آیووا ، در شهر بسیار بسیار کوچکی به نام بروکن ویل ، زندگی میکند ، آنها با هم نامه های زیادی رو بدل میکنند و ایمی ، سارا را برای یک تعطیلات دو ماهه دعوت میکند ، زمانی که سارا به آنجا میرسد می فهمد که ایمی ،بیمار بوده و تازه در گذشته است ، اما اطرافیان ایمی ، منتظر آمدن او هستند و از او استقبال میکنند ، سارا برای جبران محبت ساکنان اندک شهر , با کتابهای ایمی ، یک کتاب فروشی باز میکند و .....
اگر طرفدار آثار نویسندگان سوئدی چون آقای بکمن مانند ، مردی به نام اوه ، هستید قطعا کارهای این نویسنده سوئدی را نیز خواهید پسندید ، نویسنده به خوبی توانسته است تاثیر کتاب و کتابخوانی را بر آدمها نشان دهد ، آدمهایی که خسته و کلافه از روزمرگی ها و دنیای کوچک اطرافشان هستند و در ابتدا از خود می پرسند چرا یک توریست باید به منطقه دورافتاده ای مانند بروکن ویل بیاید و بخواهد یک کتابفروشی باز کند ؟ اما در پایان کتاب ، زمانی که تاثیر شگرف حضور سارا را بر زندگی خود وشهرشان می بینند ، از او میخواهند که بماند و برای گرفتن اقامت سارا تلاش میکنند.
هر چند در خود رمان ، اسامی کتابها و شخصیتهای زیادی از ادبیات دنیا ، ممکن است برای خواننده غیر حرفه ای ، خسته کننده بیاید ، اما برای یک کتابخوان حرفه ای که ممکن است بیشتر آنها را خوانده باشد ، جذاب و خاطره انگیز است .
دنیای سارا برای خیلی از مردم عجیب است ، آنها مدام میپرسند آخر چه کسی میتواند کتابها را بر آدمها ترجیح دهد و چه دلیلی برای این کار دارد ، سارا فکر میکند چون آدمها در داخل کتابها ، مهربانتر ، قابل اعتماد تر ، فداکارتر ، ....هستند و با ماندن در دنیای خیالی کتابها ، لذت بیشتری از مصاحبت با آدمها به دست می آید ، سارای داستان ، با همین فکر به میان دوستان ایمی میرود ، اما با گذشت زمان ، با آنها دوست شده و خودش را و توانایی های خود را برای دوست داشتن آدمها و ارتباط با آنها کشف میکند .
هر چند خوانندگانی بودند که اثر را در حد یک کتاب عاشقانه کم عمق ، شمرده اند ، اما متن روان و نثر زیبای کتاب ، باعث میشود که کتاب را بر زمین نگذارید و یک عصر دل انگیز رادر کنار سارا و کتابفروشی کوچک اش ، بگذرانید.
" پیش از آنکه قهوه ات سرد شود "نوشته توشیکازو کاواگوچی ، ترجمه خانم روشنک ضرابی، داستان زیبای دارد ، آدمهایی که به امید بازگشت به گذشته ، به یک کافه دنج و کوچک با سبک و سیاق قدیمی و سنتی ، میروند تا با نشستن روی یک صندلی ، برای لحظاتی به گذشته بروند ، آدمهایی که هریک هدف خاصی از این سفر دارند ، فومیکو برای آخرین خداحافظی با مردی که دوستش دارد و به سفر رفته ، هیرایی برای دیدن دوباره خواهرش که از دنیا رفته و طلب بخشش ،......بر روی صندلی مینشینند ، اما کافه قوانین خاصی دارد و این قوانین باعث میشود که تنها افراد خاصی این کار را انجام دهند :
- تنها بر روی یک صندلی میتوان نشست و به گذشته بر گشت .
- در زمانی که در گذشته هستند ، نمیتوانند از روی صندلی بلند شوند.
- تنها با آدمهایی میتوان ملاقات کرد که قبلا به کافه آمده اند
- ملاقات با افراد در گذشته ، به هیچ وجه حال را تغییر نخواهد داد .
- تنها زمانی که در اختیار دارید به اندازه سرد شدن فنجان قهوه ای است که برای شما ریخته میشود و باید فنجان را قبل سردشدن بنوشید و برگردید .
با تمام این قوانین چرا آن آدمها دوست دارند که به گذشته برگردند وقتی نمیتوانند تغییری در حال بدهند ، این سوالی است که هر کدام از شخصیتهای داستان در ابتدا از خود میپرسند ، اما شهامت روبرو شدن با گذشته و تغییر در احساسات خود را دارند و تصمیم به انجام آن میگیرند .
داستان بسیار متن روان و زیبایی دارد ، فضای داستان شاعرانه و فانتزی است و آنقدر زیبا توصیف میشود که حس میکنید داخل کافه کوچک نشسته اید و در حال تماشای آن آدمها هستید ، و شاید آرزو میکردید که ایکاش میتوانستید همراه آنها به گذشته سفر کنید ، شاید برای آخرین وداع با عزیز از دست رفته ، برای آخرین دیدار با یار سفر کرده ، برای طلب بخشش ، برای گفتن دوستت دارمها ، شاید همین الان هم برای گفتن تمام دوست دارم ها دیر نشده باشد ، قبل سرد شدن آخرین فنجان قهوه ، زیباترین حرفت را بگو .
غریوی ، میشکند سکوت شب را
مویه میکند زنی تا صبح ،
یار گسسته رشته را ،
شب ، فرو خورده نور را ،
اینگونه که ضجه های تاریکی
پی درپی ، بر سینه آسمان
می فشرد شانه هایش را ،
سپیده دم
که بیاید با گرمای بیتاب کننده خویش
آرام میگیرد تاریکی ،
دشت اما تشنه ، سوخته
نفرین کنان ، آسمان را ،
تاب ندارد دیگر ،
خیال باران ندارد این آسمان ؟
آسمان ، آه کشان
خورشید را در قلبش میفشارد
نه یارای باریدن دارد ،
نه یارای گسستن از آفتاب .
بیچاره آسمان !
که نفرین بر سرش میبارد
شب و روز !
آسمان من اما ، پوشیده در غبار
اندوه می باراند دمادم
بر دشت خشکیده رویاهایم
من اما ، نه نفرینی میدانم
نه غریوی
تنها به تو می اندیشم
و عشق را ، باران عشق را
آرزو میکنم .
آنچنان آغشته ام به تو
که حسرت سالهایی بر دلم مانده است
که هنوز نامت
جاری نمیشد بر زبانم ،
حسرت لذت بهارهای رنگارنگ حضورت ،
پاییزهای معطر از عطرت ,
تابستانهای سرشار از گرمایت ،
حسرت عمری
که نشناخته بودمت
ای عشق !
بر من ببخشای
هر آنچه که زیستم
بی آنکه باز شناسمت
در کتاب "مامان و معنای زندگی " نوشته اروین د یالوم ، با نوشته های پزشکی مواجه هستیم که تجربیات جلسات روان درمانی خود را با بیمارانی که با مرگ مواجهه هستند یا در سوگ عزیزان خود به سر میبرند ، در قالب داستانها یا شرح روان درمانی ها ، بیان میکند ، کتاب اگر چه در قسمتهایی برای خوانندگان غیر حرفه ای پیچیده میشود اما در سه روایت اول ، زبانی زیبا و ساده دارد و برای تمام خوانندگان مفید میباشد ، در قصه دوم ، همگام با پائولا، داستان زنی را میخوانیم که سلولهای سرطانی حریصانه بر بدنش ، تمام بدنش ، چنگ انداخته اند و نوید مرگی زودرس را به او میدهند ، پائولا ، داستان را برای خودش تمام شده میداند ، نامه ای برای پسر سیزده ساله اش نوشته است ، کارهای ناتمام زندگی اش را تمام کرده و اکنون خود را به صورت کامل به مرگ سپرده است ، اما با دیدی کاملا متفاوت .
او در کنار روانپزشکش، تصمیم به راه اندازی جلسات روان درمانی برای بیمارانی می گیرد که در انتظار مرگ هستند ، جلساتی که در آن سالها ، چندان مرسوم نبوده ، پائولا ، در این فرصت ، در این بیماری ناعلاج ، نوعی علاج میبیند برای کمک به دیگران . وقتی که به او میگویند که مرگ را نوعی موهبت میداند آیا ؟پاسخ میدهد که مرگ یک نوع فرصت است برایش ، تا عمر باقیمانده را به درستی زندگی کند ، او مخالف مرگهای ناگهانی است ، دلش میخواهد فرصت کافی برای خداحافظی با عزیزان را داشته باشد ، فرصت کافی برای تمام کردن ناتمام ها ، نیروی زندگی که سرطان از او گرفته است اکنون با حضور مرگ ، بر او برگردانده میشود تا بیشتر به زندگی چنگ بیندازد.
کتاب ، در مواجهه با انسانهای دردمند و بیمار ، ترحم نمیکند ، تنها سعی میکند تا رنج های آنها را تسلی بدهد و اندکی فرصت باقیمانده را زیباتر کند .
پائولا ، با کمک کردن به بیماران دیگر ، مرگ ترسناک را نوعی انتظار زیبا میبیند ، وقتی که هیچگاه نمیدانیم که آنسوی داستان چه در انتظار ماست شاید تنها کاری که میتوانیم انجام دهیم این است که لبخند بزنیم و در آغوشش بگیریم به این امید که داستان دیگری را شروع کرده باشیم .
