کوهها همچنان ایستاده بودند
در دشت یخزده
به انتظار آفتاب ،
تا قدم بگذارد بر پهنه آسمان ،
با خنده ای از جنس نور و گرما .
کوهها ،
این بلند قامتان سنگی
که دشت را نگاهبان اند
از ابد تا ازل ،
پیش از هر آدمی .
تنها با سکوت سنگین خود
لبخند زنان
سرود جاودانگی خویش را
پیشکش میکنند بر آفتاب
تا سهم خویش را از ستایش زیبایی
بپردازند .
کوهها
همین سنگی دلان جاودانه،
چه زیبا پیوند می یابند
هر روز با نور و روشنایی
چون من و انتظار و سحر و سپیده .
ما را رها نمیکنی ای اهل نظر ،
دلتنگی ما ، بی دلیل نیست بی شک .
در عالم دوستی ما را ، تنها مگذار
اینگونه که دوستت میداریم ، بی شک .
ای ابرهای شک و گمان
که سایه میافکنید
مدام آسمان زندگی را ،
با این نسیم که میوزد بیگاه
از سوی دشتهای مه گرفته دور دست ،
ما را رها کنید دیگر
تا صلح کنیم با همین مانده احساس
اندکی بعد سحر .
ظهر میشود
آفتاب می رهاند خود را زدست ابر بازیگوش ،
مو فشانده بر بالکن خانه ،
تا که شاید شمعدانی ها را
قرمزی هدیه کند بار دگر .
دست ها پر نور ،
سایه ها محو ،
رنگ شادی مشت مشت بر دیوار میپاشد ،
خورشید .
یاد تو گرم میشود در تن خورشید ،
یاد تو میشکفد در سفالین گلدان دلم
باد میآید ناگاه ،
تیرگی روی تافته بر آفتاب
خورشید دگر نیست میان دل من ،
یاد تو خط خطی و تیره و تار ،
رسم خورشید این نیست .
"مارا به سخت جانی خود این گمان نبود "
زمستان تنم ، پر ز هجران زندگی است ،
ذهن در برهوت دلتنگی
تن ، سوخته دشتی در آتش تابستان
دست میسایم
بر تک تک دلخوشی های پراکنده در زمان ،
خالی است این تنگ بلور ،
مرا دیگر گمانی نیز باقی نمیماند
گاه رفتن
میرسد .
ای آخرین روز آذر ماه من !
بر من بتاب چون شیرینی رخوت انگیز آفتاب پاییزی
در یک ظهر نوازشگر .
ای یادهایی که رنگ نارنجی بر تن میکنید
و در ذهن
جوانه میزنید هر پاییز
اکنون رها شوید در دستان زمستان
تا پاییز دگر
و عمری دوباره .
در ترکهای قلبم لانه کنید .
در خانه تکانی زمستانی تن و روحم
بدرخشید به بامدادی دگر
و فصلی نو .
غم های تو نیز زیباست ، باور کن
غمت یعنی تو بودی روزگاری در کنارم .
غمت را دوست میدارم .
تو نیستی و
غم ات هست ،
معشوق همیشه ام هست ،
در خواب
بیداری
همراه من است .
عشق خشکید بر بالای شاخه های جوانی
غم اما ماند
در روزگاران دگر نا جوانی.
غمت را می بویم هر شب
غمت را مزه میکنم در دهانم
طعم چای میدهد ، عطر کاج.
"وقتی میای صدای پات از همه جاده ها میاد "
صدای آبی تو گم شده است
میان حنجره خاموش یک مرد .
مردی که سایه گرمی داشت
مردی که خنده ای داشت تند نارنجی
مردی که در میان دالانهایی تاریک یک کوچه قدیمی
گم شد
تا پیدا شود
در شلوغی یک شهر سرد .
سنگ و کلوخه
در کنار راه قلب جاده
پر کرده اند نوای بیابان را .
نارنج ها خشکیده بر در درختان بالا بلند ،
خاک ، کلوخه بسته بر راه
چشم انتظار .
بیابان را نوای سرد پاییزی
تو را میخواند انگار .
دست بر گیر و آغاز کن
راه در این سنگ زار تیره و تار .
جوانه کوچک داخل گلدان سفالی خشکیده ، به آرامی از داخل خاک جدایش میکنم ، ریشه نگرفته است . باید دورش بیندازم .سایرا میگوید باید یک فرصت دیگر بدهیم شاید دوباره ریشه بگیرد .
میگویم نه دخترم ، دیگر ریشه نمیگیرد، نگه داشتن اش دا خل گلدان ، بیهوده است .میتوانیم گل دیگری داخل گلدان بکاریم تا رشد کند .
و من به گلدانهای زیادی میاندیشم که به چه امیدهایی جوانه کاشتیم در گلدان ، چه ریشه هایی که نفهمیدیم خشک شده اند و ما همچنان به سبز ماندنشان دلبسته ماندیم .
چه عشقهایی که سیاه شدند در دلمان و دور نینداختیمشان ، چرا که تنها دلخوشی روزهایمان بودند ، چرا که ترسیدیم ، ترسیدیم که بی دلخوشی بمانیم و ماندیم و مهربانی خود را نثار کردیم و هر روز بی ریشه تر شدیم .
گلدان سفالی داخل بالکن چشم انتظار جوانه تازه ای است ، کار گلدان مادری کردن است برای ریشه های تازه .
ریشه تازه بدهیم .
تنهایی ریشه بدهیم .
آواز تنهایی هم شنیدنی است .
