اگر میشد حسهایمان را در زیر یک میکروسکوپ میدیدیم ، عمیق ترین احساسات، عشق ، نفرت ،
ترس، شجاعت ، حقارت ،....شبیه چه ساختاری میشد ؟
کدام حس در زیر آن لنز شیشه ای ، آن دریچه مصنوعی ،زبر وخشن و سخت ، اینگونه به شفافیت دیده میشد ؟
چه لایه های عمیقی ،چه سطوح برجسته ای،چه زیبایی عمیقی میشد در هر کدام دید .
در هر لرزش احساس به روی سردی دل
در هر حرکت مردمک چشمان که از مهربانی میگویند
در هر سایش دست به روی نگاه خیس از اشک
چه می بینی ، در زیر این دریچه شیشه ای؟
و زندگی
پاییز نبود
تا پخش کند رنگ تند سرخ و نارنجی را
بر پالت روز .
تا شعله ور کند
لحظه های کرختی را .
و زندگی
پاییز نبود
که پخش کند
مشت مشت رنگ دزدیده از بهار را
بر قلب جنگل سیاهی ،
شاید گرم شود
دمی ،
نگاه گنگ ای
که بر پنجره کوچک آهنی
خیره شده تا واپسین نفس.
زندگی ، نه پاییز بود ،نه بهار
روزی طولانی را میماند
بی فصل
بی تاریخ
بی آواز
اینگونه که نیستی.
ایکاش یک شب ، میان سیاهی قیرگون ، دود میشدم
چون ردپای سیاهی که باقی نمیماند در دل شب
نیست میشدم .
چونان برگی که آرام میگیرد در بازوان باد
میخزد بر تن خاک
هیچ میشدم .
نه بر پیکرم ، نقشی میماند
نه بر صورتم نگاهی
چونان نسیم که میوزد آرام
هر دم به جغرافیایی
گم میشدم
گم .
زنی زیر لب زمزمه میکند آوازی قدیمی را ،
انگار مویه میکند ،
زنی با روبنده ،
زنی که بچه های بسیار به مردی داده است
که اصلا نمیشناسدش.
زنی که در اشپزخانه ای تیره و بی نور
دفن شده است
در لباسش کفن اش کرده اند،
هر روز در مزارش، آشپزی میکند
هر روز در گورستانش ، جسمش را میبخشد
اما دیر زمانی است که پوسیده است در اعماق خاک .
صدایش را میشنوی
انگار روز رستاخیز است ....
ما ممنوع ایم، مثل تمام چیزهای دیگر که ممنوع است ،تو ممنوع ای ، من ممنوعتر،
زندگی با موهای باز ممنوع ،
سیگار کشیدن در زیر بارش باران ممنوع،
موهای رها در باد ممنوع ،
آسمان ممنوع ،
عشق ممنوع ،
تکرار تو در ذهن ممنوع ،
تسلی ممنوع ،
اندیشیدن ، خواندن ، قد کشیدن ،....همه تابلو ممنوع
دیگر چه باقیمانده از ما
جز وهم و خیال .
یک روز اشکهایم تمام شد
چشمهایم خشک
قلبم خشک
صورتم خشک .
زندگی زیبا شد ناگاه،
تیره و تار شد عشق
مهربانی رفت ، دوستی هایم تمام شد ناگاه.
حال اکنون ، بی بهانه صبح می آید
روز را شب میکنم، شب را بهروز .
نه غمی در من نهاده ، نه نهاده غم درون
زندگانی خشک ،
خشک ، خشک ،...
هر شب که خیابانهای عریض و خالی را طی میکنم، به ماه نگاه میکنم که تمام راه را همراه من است ، به درختهای کنار خیابان ، به یاران همیشگی من در پیاده روی های شبانه .
دیگر تنها نیستم ، آسمان ، زمین ، ماه در حقیقت مال من اند ، هر روز که سپاس میگویم همراهی خالصانه شان را .
چه زیباست که در درون تنهایی عمیق ناگهان یک همبستگی دیگر جوانه بزند ، تو نا خودآگاه به ریشه های دیگر گره بخوری و جزیی شوی از آنچه که باید تبدیل شوی ، خاک ، زمین ، طبیعت ، نبض تپنده هستی ، دلم میخواهد اگر تناسخی در کار باشد در دنیای دیگر یک درخت باشم کنار یک خیابان تا هر شب تنهایی زنی را که در قدمهایش زنده میشود، را پر کنم ، دلم میخواهد نسیم باشم تا بر صورتش بنوازم ، دستی به مهربانی .
دلم میخواهد در دنیای دیگر خود زمین باشم .
این شعر را بتکان در باد
تا واژه های سیاه مرا رها کنند
تا نور بریزد مشت مشت در شعر
تا هر چه نا امیدی است دور شود .
در راه خانه که می آیی
لی لی کنان بیا و ترانه ای بخوان
موهای وز کرده زیر روسری آت را
در باد رها کن و سر مست بخوان .
فنجان قهوه تو ، روی میز مانده
در انتظار دستان مهربان تو
این سایش مدام قهوه و فنجان
ساکت شده همه ، بدون حضور تو .
در راه که می آیی ، شعر ها را پیدا کن
شاید که راه خانه را گم کردند
یک رشته نور میخواهند تا بیابند مرا
شاید که با حضور تو دوباره برگردند .
من در میان تنهایی دیوار ،
من در میان تنهایی این شعر
من در میان تنهایی این کوچه
پیدا و گم شده ام در شعر .
باید که پیدا کنی مرا .
دیگر به حال تمام شدن رسیده ام .
فنجان قهوه تمام شد با پاکت سیگار
دیگر تمام شدم ، تمام
در جهان خاموش یک زن
نگاه کن که خورشید از کدام قریه طلوع میکند
و در کدام بیابان غروب .
فنجانهای بی سرانجام قهوه
پاکتهای باز نشده سیگار
و هیاهوی بسیار
و سکوت از دست رفته ....
تو در کجای دنیای خاموش منی ،
که هم پاییزی و هم بهار
هم بارشی و هم خشکسال
هم تهی و هم لبریز .
تو کجا ایستاده ای ؟
شکوفه بهاری را میماندی
که غلت میزد در آغوش درختی
آنچنان ناب
آنچنان درخشان
که آسمان و خورشید و زمین یگانه میدانستندش
نسیمی وزید
ابری آمد
و تیرگی در لحظه ای
درخشش ناب معصوم اش را
در خود نوردید.
ابری آمد
برگی لرزید
بادی تو را برد
شکوفه خیال من خشکید .
دلتنگی درخت ماند و برگ و سبزه و آسمان
بهاری رفت
تو نیز.
