ظلمت شب یلدا

" ظلمت شب یلدا " آخرین اثر آقای امین فقیری ، داستانی دارد در بستر تاریخ این سرزمین ، که در جنوب ایران و بیشتر در شیراز اتفاق می‌افتد ، این نویسنده سرشناس ایرانی که در سال ۷۶ ،به همراه آقای دولت آبادی برنده لوح زرین بهترین نویسنده بیست سال داستان نویسی ایران شده است ، سالها در کنار کار معلمی به نمایشنامه نویسی ، روزنامه نگاری و نقد ادبی مشغول است . در آخرین کتاب او ، روایتی عاشقانه میخوانیم از زندگی مردی جوان و مجسمه ساز و سنگ تراش به نام عیسی که مسیر سرنوشت با او بازی های خطرناکی میکند ، عیسی در منزل یکی از بزرگان شهر شیراز ، عاشق دختری به نام یلدا میشود ، عشقی که او را چون فرهاد افسانه ای ، سرگردان میسازد ، اما رقیبی سخت و ظالم در کنار اوست از خویشاوندان پادشاه وقت ، که قصد جان عیسی میکند . عیسی تا مرز مرگ میرود اما به مدد این عشق ، زنده میماند ، به امید نجات معشوق از دست این رقیب ، یاغی گری خویش را آغاز می‌کند و به کمک مهارت پرتاب سنگ خویش در کمین این رقیب ، او را میکشد و متواری میشود ، مرگ یکی از نزدیکان پادشاه، لشکر عظیمی را در پی عیسی روانه میسازد و او راهی به جز فرار به سوی مرزهای جنوبی و سپس کشور هند ندارد . در این داستان ، فرهنگ عامه مردم شیراز بستر اصلی داستان را تشکیل میدهد ،فرهنگی که خود نویسنده در آن بزرگ شده است و به خوبی بر آن واقف است ، استفاده از گویش مردم شیراز ، توصیف عناصر محیطی خاص آن منطقه ، به زیبایی های کار اضافه میکند .

همچنین عنصر غافلگیری که در کتاب وجود دارد ، به هیجان خواندن کتاب اضافه میکند . در کنار این روایت عاشقانه ، نویسنده گریزی میزند به زندگی ایرانیان هنرمند و هنر دوست در کشور هند ، زمانی که عیسی عاشق و هنرمند و یاغی ، به هند پناه میبرد تا از دست انتقام دشمنان خویش در امان باشد . نثر فوق العاده زیبا و خلاقانه ، همراه با توصیف های هنری ، اثری بسیار ماندگار را خلق میکند .

خواندن این رمان به همه دوستداران ادبیات معاصر ایران ، توصیه میشود .

به وقت آبان ۱

نه ابراهیم ام 

که گلستان شود این خاکستر عشق مانده بر کف زندگی ، 

نه ققنوس ام ، 

تا زاده شود دیگری در صبحی نو ، 

نه اسماعیل ام ، 

که سر بر بندگی نهاده ، بوسه میزند قتلگاه را ، 

مرا یارای هیچ نیست در این بهت عظیم حیرانی ات ، 

جز سکوت ، 

جز رویش کلمات نو ، 

جز فریاد قلم ، 

و دیگر هیچ .

 

به وقت عزا

کشته شدن هر انسان بیگناهی در هرجایی و به هرشکلی محکوم است. 

خواه دختران و پسران معصوممان در خیابان، خواه آنکه فارغ از دنیا سر به سجده در بارگاه شاهچراغ داشت.

 

مرگ هر هم‌طن بیگناه مویی از سرمان سفید و زخمی بر قلبمان خواهد افزود. 

عزا تمامی ندارد... همه جا بوی خون می‌آید. ما مُردن را زندگی می‌کنیم. 

 

#الهام_فلاح

 

 

این هیولا تو را دوست دارد

کتاب نام زیبایی دارد ، شاید کمی عجیب ، از خانم لیلی مجیدی ،داستان زنی را روایت میکند که در مراسم ختم پدرش ، دوباره به خانه قدیمی شأن در شمال برمی‌گردد تا با ترسهایش روبرو شود ، و کابوسهای شبانه اش ، او که همیشه در جدال همیشگی با پدرش بوده و آدمهایی را مسبب مرگ مادر و فروپاشی زندگی شان میداند ، اکنون در میان حوادثی قرار میگیرد تا نگاهی دیگر به آنچه گذشته است داشته باشد .
داستان دختری که در هفت سالگی مادرش در دریا غرق می‌شود ، زنی که عاشق مردی است برای تمام عمر ، مردی که نمی‌تواند بچه دار شود و این را شرمندگی خود میداند ، دختر بچه ای که صحنه تصادف پدر و مادرش و مرگ آنها را میبیند ، همه ادمهای داستان هستند و نویسنده سعی میکند تا تمام احساسات این آدمها  ، تاثیر نگاه و نظر و حرف مردم بر زندگیشان را ، به تصویر بکشد .
نثر داستان جالب و زیبا است ، در تمام داستان گذشته و حال به هم پیوند می‌خورند که در ابتدا کمی ارتباط گرفتن با داستان را مشکل میکند اما بعد خواندن چند صفحه از کتاب و غرق شدن در فضای آن ، این ارتباط ، شکل خاصی پیدا میکند . 
این هیولا ، در درون تمام ما زندگی میکند ، هیولاهای حسود ، زشت ، حتی زیبا ، هیولاها که نباید همیشه چهره ای منفور داشته باشند ،از داشتن آنها نترسیم ، هیولای خودمان را هم دوست داشته باشیم ، ما با آنها نیز معنا پیدا میکنیم . 

یک تکه شعر ۷

زیباترین حرفت را بگو

شکنجه ی پنهان سکوت ات را آشکاره کن

و هراس مدار از آنکه بگویند

ترانه یی بیهوده می خوانید

چرا که ترانه ی ما

ترانه ی بیهوده گی نیست

چرا که عشق

حرفی بیهوده نیست

حتی بگذار آفتاب نیز بر نیاید

به خاطر فردای ما اگر

بر ماش منتی ست

چرا که عشق

خود فرداست

خود همیشه است

 

 

#احمد_شاملو

به وقت نفرت

مادر ستار بهشتی ، گوهر خانم ، حدود هشتاد سال دارد ، نزدیک به سن مادرم ، او در حالیکه سالها است عکس فرزند بر آغوش گرفته ، نام فرزندش را فریاد میزند ، پا به پای جوانها به دنبال خون خواهی فرزندش است ، او می‌داند که راه به جایی ندارد ، اما مادرها ، چون شیر هستند ، تا آخرین نفسشان ، حتی اگر بدانند شکست میخورند ، غرش کنان ، می‌جنگند ، تنها عشق ، عشق به فرزند می‌تواند به یک زن چنین قدرت ای بدهد . 

مادرم ، زنی است سنتی و به شدت مذهبی ، روسری اش از سرش نیافتاده ، در مقابل همه از حجابش و دینش سر سختانه دفاع میکند ، اعتقادات او در تمام این سالها بدون تغییر مانده است ، تصور اینکه مادر حجاب از سر بردارد ، غیر باور است ، تصویری از یک زن سنتی مسلمان که سرسختانه از هر آنچه که آموخته است ، پیروی میکند مو به مو . 

چون مادرم را میشناسم ، میدانم کاری که مادر ستار انجام داد چه انقلابی است برای خودش ، روسری رو بر میدارد و می‌گوید بعد هشتاد سال برای حمایت از جوان‌ها ، اینکار را میکند ، کاری که او انجام میدهد پا گذاشتن بر تمام دنیاهای گذشته خویش است ، کاری که هیچ حکومتی در ایران قادر به انجام اش نبود تا یک زن سنتی را وادار به ترک حجاب کند .

چه چیز جز دل سوخته ، جز اشکهای ریخته شده ، جز شب زنده داری ها ، جز قرص های اعصاب ، جز ضجه زدن بر سر مزار فرزند ، جز نفرت ، نفرت ، نفرت ، نفرت قادر است نیروی محرک آدمی باشد برای اینکار . 

خدا میداند چه بر سر این مادر آمده است ، خدا میداند و خدا میداند و بس .

به وقت مهرماه ۱۵

دوستت دارم ها در دهان می مانند ، بی صدا 

اینگونه که مرگ چشم انتظار ما ایستاده با لبخندی بر درگاه ، 

زمانه پر آشوب وداع ابدی می‌شود 

و لبخندها ، برصورت ، راه گم کرده ، می‌میرند.

دوباره ای مرگ ، 

به خانه خود برگرد 

چرا که ما ، زندگی را بر دست گرفته ، با همین آخرین توان اندک خویش ، 

می‌تازیم ، 

با همین اشک ها ، با همین ته مانده لبخند ، با همین دهان بی صدا ، 

با همین عشق ، عشق آبی ، ته مانده در روحمان ، ذخیره عمری ، 

تو را به عقب می‌رانیم ، 

فرار کن ای مرگ ، 

از قعر جهنم نا امیدی ، برگشته ایم 

تا درودی دوباره به زندگی 

به عشق ،

به شادی ،

فرار کن ای مرگ .

به وقت خون

زمانی که در فامیل جوان یا نوجوانی که مادرش زنده نبود ، فوت میکرد ، مادر اشک می‌ریخت و مویه میکرد که مادر هم نداری تا سر جنازه ات ، ضجه بزند ، زنی بی فرزند از دنیا می‌رفت ، مادر باز مویه میکرد که فرزندی نداری تا برایت اشک بریزد ، زن یا مردی بدون دختر که در می‌گذشت اینبار مویه میکرد که دختری نداری تا برایت اشک بریزد ، می‌گفتیم مادر جان چه فرقی میکند آدم بعد مرگ که نمی‌فهمد چه در مراسم عزایش می‌گذرد . اما مادر باز به جای تمام مادران ، تمام خواهران ، دختران نداشته همه اشک می‌ریخت بر سر مزارشان ، انگار این وظیفه آیینی بر دوش او بود تا نگذارد هیچ بچه ای ، هیچ مادری و هیچ زنی ، بدون آخرین وداع ، راهی شود . 

حالا که مادر هستم ، حال مادر را میدانم ، هر روز من به جای تمام بچه ها در خیابان کتک می‌خورم ، بدنم سیاه میشود و اشک میریزم و میگویم مادر بمیرت برایت ، برای تمام دخترکان مومشکی خوابیده در خاک ، لالایی می خوانم ، برای تمام پسران و دختران در بند ، انتظار میکشم ، برای تمام آن بدنهای پاک و معصوم خونین ، ضجه میزنم ، فریاد بر آسمان میزنم و میپرسم اصلا هستی ؟بیداری ؟ کجایی ؟

به وقت مهرماه ۱۴

میخواهم که دستان تو را بگیرم

با خود ببرمت به دنیاهای شادتری ، 

به حیاط کودکیم با شکوفه های گیلاس 

که هر چی تلخی بود با عطرشان ، می‌بردند از ذهن ،

به کوچه های پرشوری که در آن برگها با نوای خوش نسیمی در یک عصر نارنجی رنگ ، با رقصی دلنشین بر زمین 

می‌افتادند خرامان ، 

افسوس که آن دنیاهای افسونگر 

مرده اند در خاطرم ، 

هدیه من به تو ، دنیای پر آشوب است ، 

مرا ببخش کودکم ، 

تنها کنارت می‌مانم ، 

تا تسلی دهم اندکی تو را . 

به وقت مهرماه ۱۳

حیاط خانه خالی است ، 
برگهای انجیر پیر ، ریخته بر کف حیاط ، 
پیچک همسایه ، خشکیده بر دیوار ، 
مادر نشسته بر قاب پنجره ، چشم انتظار ،
پاییز دیرهنگامی است بیتوته کرده در خانه ،  
کلون در ، در سکوت ابدی 
هوا ساکن ، 
پچ پچ نسیم و درخت ، خاموش ، 
کجایی ؟
کجایی که این وزن سنگین زمان را 
با تو قسمت کنیم ،
کجایی تا نسیم را با خود همراه کنی 
تا هوای تازه بدمد بر حیاط خانه ، 
دیگر توان چشم انتظاری نیست 
ای زندگی !
ای نفس تپنده !
گاه رفتن نزدیک است .